Στην κατάμεστη αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Νέας Σμύρνης πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 15 Φλεβάρη, εκδήλωση – συζήτηση που διοργάνωσαν οι Κομματικές Οργανώσεις Νέας Σμύρνης με θέμα: «Σε έναν κόσμο που «φλέγεται», σε ένα σύστημα που σαπίζει, ο λαός έχει τη δύναμη να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων με το ΚΚΕ μπροστά. Ομιλητής ήταν ο Χρήστος Κατσώτης, μέλος της ΚΕ και βουλευτής του ΚΚΕ.
Την εκδήλωση άνοιξε ο Γιάννης Κορφιάτης, μέλος του ΤΓ Νότιου Τομέα του ΚΚΕ και επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Νέας Σμύρνης.
Αμέσως μετά τον λόγο πήρε ο Χρήστος Κατσώτης, ο οποίος ανέφερε τα εξής:
«Καλή αγωνιστική χρονιά, με υγεία, αντοχή, δύναμη για όλους μας.
Φίλες και φίλοι
Το 22ο συνέδριο του κόμματος κατέληξε σε αποφάσεις που πρέπει να μπουν στην καθημερινή μας δράση σε αντιστοίχιση με το επαναστατικό μας πρόγραμμα και τις επεξεργασίες μας.
Η ετοιμότητα του κόμματος να δώσει την μάχη μπροστά στην κλιμάκωση και την γενίκευση των ιμπεριαλιστικών πολέμων είναι καθήκον όλων μας.
Το βλέμμα μας είναι στραμμένο στα καθήκοντα και τις μεγάλες απαιτήσεις που απορρέουν από τις σημαντικές εξελίξεις αυτής της περιόδου και από τις προβλέψεις μας για τους μεγάλους κινδύνους, για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς, που προκαλεί η ένταση των ανταγωνισμών, το κυνήγι του κέρδους, που οδηγούν στην ένταση της εκμετάλλευσης και στον πόλεμο.
Βάζουμε πιο γερές βάσεις, ώστε το Κόμμα να γίνει πιο ικανό και πιο ισχυρό να χαράξει, να προβάλει και να οργανώνει την πάλη για την ανατροπή του άδικου και βάρβαρου εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος. Να προβάλει τη μοναδική φιλολαϊκή διέξοδο, την αναγκαιότητα και επικαιρότητα του Σοσιαλισμού.
Τα ζητήματα που συζητάει το Κόμμα όλο αυτό το διάστημα, αφορούν τον κόσμο της δουλειάς, την εργατική τάξη, τους βιοπαλαιστές της υπαίθρου και των πόλεων, τη νέα γενιά.
Τους αφορούν γιατί δίνουν απαντήσεις σε όσα τους βασανίζουν.
Δίνουν απαντήσεις στο πώς σε έναν κόσμο που φλέγεται, η πάλη του λαού με το ΚΚΕ μπροστά θα γίνει αποτελεσματική και νικηφόρα.
Το ΚΚΕ οργανώνει πρωτοπόρα τη δράση του ώστε ο εργαζόμενος λαός να αντεπιτεθεί απέναντι στον ορυμαγδό των εξελίξεων, την κλιμάκωση των πολεμικών ανταγωνισμών, των απειλών, της πολεμικής προετοιμασίας για γενικευμένη ιμπεριαλιστική σύγκρουση.
Οι εξελίξεις αυτές πάνε μαζί με την ένταση της εκμετάλλευσης, της καταπάτησης των λαϊκών δικαιωμάτων, της έντασης της καταστολής και των επιθέσεων ενάντια στο κίνημα.
Το εργατικό λαϊκό κίνημα πρέπει να δει και να στρέψει τα βέλη του στον πραγματικό αντίπαλο, που δεν είναι άλλος από το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης και της αδικίας, το καπιταλιστικό, εδώ στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Τώρα είναι η ώρα, χωρίς καμιά καθυστέρηση, απέναντι στην κυβερνητική επιθετικότητα που κλιμακώνεται τόσο με την εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς ανταγωνισμούς, όσο και ενάντια στα λαϊκά δικαιώματα και κατά του κινήματος, να δυναμώσει ο κοινός αγώνας εργατών, αγροτών και όλου του λαού.
Να μην υπάρχει καμιά ανοχή στην αντιλαϊκή
πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ, των μονοπωλίων, που ευθύνονται για τα βάσανα
του λαού.
Φίλες και φίλοι
Η τάση επιβράδυνσης της διεθνούς οικονομίας συνεχίζεται και αναδεικνύει το μεγάλο μέγεθος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, το οποίο δεν μπορεί να επενδυθεί διασφαλίζοντας στους καπιταλιστές ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της φυσιολογικής λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος και όχι κάποιας “παρέκκλισης” από αυτή, όπως υποστηρίζουν μόνιμα οι απολογητές του, όλων των αποχρώσεων.
Γι’ αυτό και καμιά πρόταση αστικής διαχείρισης, κεϊνσιανή ή νεοφιλελεύθερη, επεκτατική ή περιοριστική δημοσιονομική και νομισματική πολιτική, δεν μπόρεσε να ακυρώσει τις νομοτέλειες της καπιταλιστικής παραγωγής, που οδηγούν και στις οικονομικές κρίσεις του.
Σε αυτό το πλαίσιο, και με τις αντιθέσεις ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά μπλοκ να οξύνονται, σε επίπεδο πρωτοφανές για την περίοδο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, προωθείται πιο αποφασιστικά η στροφή προς την πολεμική οικονομία και την προετοιμασία για έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο μεγάλης κλίμακας, ενδεχόμενο για το οποίο απροκάλυπτα πλέον προετοιμάζουν τους λαούς της Ευρώπης οι αξιωματούχοι της σάπιας πολεμοκάπηλης ΕΕ και των κυβερνήσεων, ζητώντας τους να αναπτύξουν “κουλτούρα πολέμου” και θυσιών.
Για τέταρτο χρόνο συνεχίζεται το μακελειό μεταξύ ΕΕ- ΝΑΤΟ και Ρωσίας στην Ουκρανία, με θύματα δύο λαούς που μεγαλούργησαν αδελφωμένοι στο πλαίσιο του σοσιαλισμού, ενώ η όποια συμφωνία θα είναι προσωρινή, γιατί δεν θα επιλύει τις πραγματικές αιτίες αυτής της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης, απλώς θα τις κρύψει “κάτω από το χαλί”.
Στη Γάζα συνεχίζεται η σφαγή, τα κατοχικά στρατεύματα παραμένουν εκεί, το σχέδιο μετατροπής της σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι σε εξέλιξη.
Νέα μέτωπα προστίθενται στα ήδη υπάρχοντα, όπως με την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, τους πρόσφατους βομβαρδισμούς στη Νιγηρία τις απειλές στην Κούβα Κολομβία και το ΙΡΑΝ κοκ.
Πολεμικές συγκρούσεις, παρασκηνιακές ζυμώσεις, πολεμικά ανακοινωθέντα, εξοπλισμοί, διαμόρφωση των ισορροπιών με στρατιωτικά μέσα, πυρετώδεις προετοιμασίες της μεγάλης μάχης, που έρχεται και φυσικά -μέσα στο πλαίσιο που διαμορφώνουν τα παραπάνω- πρωτοφανείς για την εποχή μας καταστάσεις που αναδεικνύουν το μέγεθος του κυνισμού και του αδίστακτου προσώπου του ιμπεριαλισμού.
Γι’ αυτό και την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, με τη στρατιωτική επιχείρηση σύλληψης και μεταφοράς του εκλεγμένου προέδρου της, Ν. Μαδούρο, ακολούθησαν απειλές, προειδοποιήσεις και ένα σαφές και ανερυθρίαστο μήνυμα ότι θα υπάρξει και συνέχεια.
Η υπεράσπιση μάλιστα αυτής της τρομοκρατικής ενέργειας από πλήθος «συμμάχων» του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ, όπως της ελληνικής κυβέρνησης, που δεν δίστασε να υπερασπιστεί με ελεεινό θράσος τη στρατηγική Τραμπ, μαρτυρά ότι είμαστε μπροστά σε μία σειρά γεγονότων που η σύγκρουση των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα θα φέρει ακόμα μεγαλύτερη ένταση και κλιμάκωση των συγκρούσεων.
Είναι αλήθεια ότι τέτοιου είδους γεγονότα, ιστορικής διάστασης, που προμηνύουν μία κατακλυσμιαία καταιγίδα στις ισορροπίες κυριαρχίας του πλανήτη, προκαλούν δέος και αγωνία για το αύριο.
Αυτό φαίνεται και από τον τρόπο που επηρεάζει πλατιά τμήματα του λαού και της νέας γενιάς, που δικαίως εκφράζουν την ανησυχία τους για τις εξελίξεις.
Μάλιστα, η ταχύτητα των εξελίξεων, των αλλαγών, μπορεί να οδηγεί και σε παράλυση, σε φόβο, σε καθήλωση. Άλλωστε, η στωική αναμονή των γεγονότων και η παθητικότητα είναι τα χαρακτηριστικά που ποτίζει συνεχώς το σύστημα, διαμορφώνοντας τους ανθρώπους.
Όμως, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Το πραγματικό δίλημμα, που διαμορφώνεται καθημερινά, στους λαούς: Θα μείνουμε στο ίδιο έργο θεατές ή θα γίνουμε πρωταγωνιστές στη δική μας ζωή; Θα γίνουμε πιόνια στους σχεδιασμούς τους ή θα κάνουμε το δικό μας σχέδιο μάχης;
Όταν δεν ακολουθείς τις σειρήνες της «εθνικής ενότητας» και της «υπεύθυνης στάσης», που πάντα καλεί τον λαό να σιωπήσει για να πολεμήσει για ξένα συμφέροντα, όταν δεν προσκυνάς ξένες σημαίες και δεν ταυτίζεσαι με τα παράσιτα, τις αστικές τάξεις των χωρών (κάποιες φορές κάτω από έναν ψευδεπίγραφο μανδύα «αντιιμπεριαλιστή» που επιλέγει όμως ιμπεριαλιστή), τότε αρχίζει να διαμορφώνεται το πραγματικό περιεχόμενο της αγωνιστικής στάσης ζωής και δράσης.
Εκεί που η συνειδητή επιλογή της σύγκρουσης με το σύστημα γίνεται πράξη, καθημερινή, συλλογική, οργανωμένη. Και αυτή η επιλογή μεταμορφώνει τον φόβο σε θάρρος και την αγωνία σε ακατανίκητη διάθεση για αγώνα.
Γιατί η προετοιμασία για όλες τις συνθήκες δεν είναι προσαρμογή στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών, δεν είναι αποδοχή της μοιρολατρίας και της λογικής «δε γίνεται αλλιώς».
Είναι προετοιμασία για την όξυνση της ταξικής πάλης, είναι η ικανότητα να φωτίζουμε στον λαό τον πραγματικό χαρακτήρα, την πραγματική αιτία των εξελίξεων, να σπάει ο φόβος, να μετατρέπετε η αγωνία σε δύναμη δράσης. Να εξηγούμε ότι οι λαοί δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τους ανταγωνισμούς των μονοπωλίων, παρά μόνο νέα δεινά, αίμα και καταστροφή.
Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η μεγάλη, ιστορική ευθύνη μαςω αλλά και η αισιοδοξία μας.
Γιατί μέσα σε αυτές τις συνθήκες, μέσα στη φωτιά των αντιθέσεων, πλάθονται τα υλικά των νέων επαναστατών.
Πλάθονται μέσα στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στα Πανεπιστήμια, στα σχολεία, στους δρόμους του αγώνα.
Εκεί που ο λαός δοκιμάζει τη δύναμή του, εκεί που καταλαβαίνει στην πράξη ότι τίποτα δε χαρίζεται και όλα κατακτιούνται.
Εξάλλου, τα καλέσματα της ιστορίας μέσα από τις πιο αντίξοες συνθήκες αρχίζουν να κοχλάζουν, η φωτιά της σύγκρουσης τα κάνει επίκαιρα και επιτακτικά.
Η ρευστή κατάσταση της ιστορίας τα σφυρηλατεί και τα ατσαλώνει ώστε να διαμορφώσουν τον νέο κόσμο του αύριο.
Η ιστορία δεν κινείται αυτόματα, ούτε γράφεται από τους «ισχυρούς». Γράφεται όταν ο λαός αποφασίζει να μπει στο προσκήνιο, όταν οργανώνεται, όταν συγκρούεται με τα συμφέροντα που τον καταπιέζουν. Και σήμερα -περισσότερο από ποτέ- υπάρχουν όλες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις ο λαός να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις.
Να μη στοιχηθεί πίσω από καμία ιμπεριαλιστική σημαία, να μην αποδεχτεί καμία θυσία για τα κέρδη των λίγων, να σηκώσει το κεφάλι και να διεκδικήσει τη ζωή που του ανήκει.
Έτσι, ακόμα και όταν οι ιμπεριαλιστές δείχνουν πανίσχυροι, αποφασισμένοι και αδίστακτοι, υπάρχει η δύναμη που δεν μπορούν να νικήσουν.
«Κόμμα είναι το συνειδητό, το πρωτοπόρο τμήμα της τάξης, η πρωτοπορία της. Η δύναμη της πρωτοπορίας αυτής είναι δέκα, εκατό και πάνω φορές μεγαλύτερη από την αριθμητική της δύναμη. Μπορεί να γίνει αυτό; Μπορεί η δύναμη των εκατό να ξεπεράσει των χιλίων; Μπορεί να την ξεπεράσει, όταν οι εκατό είναι οργανωμένοι. Η οργάνωση δεκαπλασιάζει τις δυνάμεις» (Β.Ι. Λένιν).
Η αισιοδοξία των κομμουνιστών δεν πηγάζει από αυταπάτες, αλλά από τη γνώση της ιστορικής αναγκαιότητας. Από την εμπιστοσύνη στη δύναμη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.
Από τη βεβαιότητα ότι όσο ο κόσμος του καπιταλισμού σαπίζει και γίνεται πιο επιθετικός, τόσο ωριμάζουν και οι όροι για την ανατροπή του, τόσο έρχονται στο προσκήνιο οι αντιφάσεις τους, οι αντιθέσεις τους, δηλαδή η εγγενής μεγάλη αδυναμία του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Η ανατροπή δε θα έρθει ως φυσικό φαινόμενο, αλλά ως αποτέλεσμα συνειδητής, μαχητικής, οργανωμένης λαϊκής δράσης.
Αυτός είναι ο δρόμος.
Δύσκολος, συγκρουσιακός, αλλά ο μόνος που οδηγεί μπροστά. Και σε αυτόν τον δρόμο, ο λαός δεν είναι θεατής των εξελίξεων, είναι ο πρωταγωνιστής με το ΚΚΕ μπροστά.
Σε έναν κόσμο που “φλέγεται”, σε ένα σύστημα που σαπίζει και βουλιάζει όλο και περισσότερο μέσα στα αδιέξοδά του, οι λαοί έχουν τη δύναμη να γίνουν οι ίδιοι πρωταγωνιστές των εξελίξεων, να φέρουν τα πάνω-κάτω προς όφελος της ζωής τους, των αναγκών τους και της ίδιας της κοινωνικής εξέλιξης
Εκεί βρίσκεται η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας, αυτός είναι μόνος ο δρόμος στον οποίο αξίζει να κατατεθεί ο πιο αποφασιστικός αγώνας και κάθε θυσία.
Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά, ότι δεν υπάρχει έγκλημα που το μεγάλο κεφάλαιο θα διστάσει να διαπράξει προκειμένου να διαφυλάξει την εξουσία του και να αυξήσει τα κέρδη του.
Για τους ίδιους λόγους που κλιμακώνει την επίθεση στο εισόδημα και τα δικαιώματα των εργαζομένων στην περίοδο της ιμπεριαλιστικής ειρήνης, σχεδιάζει να σύρει τους λαούς στο πεδίο των πολεμικών αναμετρήσεων.
Τα δισεκατομμύρια που δίνονται για αγορά πολεμικών εξοπλισμών και για τη στήριξη της πολεμικής βιομηχανίας “κόβονται” από τις δαπάνες κοινωνικής πολιτικής. Όλοι οι κλάδοι της οικονομίας, όλες οι υποδομές προσανατολίζονται στην πολεμική προετοιμασία, ακυρώνοντας και με αυτόν τον τρόπο τεράστιες δυνατότητες για την κάλυψη λαϊκών αναγκών, εντατικοποιείται η εργασία ακόμα και με 13ωρα, επιχειρείται να επιβληθεί σιωπητήριο στις διεκδικήσεις.
Η παραπάνω “μεγάλη εικόνα”, οι ανάγκες της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας, οι δεσμεύσεις στις “συμμαχίες” στις οποίες συμμετέχει η ελληνική αστική τάξη, καθόρισαν το περιεχόμενο της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ, οδηγώντας σε νέα επιδείνωση των όρων ζωής του λαού μας, που στενάζει κάτω από το βάρος των παγωμένων μισθών, των ωραρίων-λάστιχο, της ακρίβειας, της υπερφορολόγησης, της αδυναμίας εύρεσης στέγης, των πλειστηριασμών.
Εντείνεται η ανησυχία για τις συνέπειες που δεδομένα θα έχει η εμπλοκή της χώρας στους ανταγωνισμούς, στα πολεμικά μέτωπα, στον ενεργειακό πόλεμο.
Η διογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση, η οργή για τα σκάνδαλα και το πάρτι εκατομμυρίων που προστίθεται στη “νόμιμη” κλοπή του ιδρώτα των εργαζομένων στον χώρο δουλειάς, χρειάζεται να γίνει στέρεη, συνειδητή απόρριψη των δεσμεύσεων που μοιράζονται και όλα τα υπόλοιπα κόμματα του συστήματος, των στρατηγικών τους επιλογών, σε τελική ανάλυση του ίδιου του στόχου της καπιταλιστικής ανάπτυξης ως δήθεν όρου για τη λαϊκή ευημερία.
Να πέσουν στο κενό, τόσο τα κυβερνητικά καλέσματα για “υπομονή μέχρι να δούμε όλοι τα οφέλη της ανάπτυξης στη ζωή μας”, όσο και η απόπειρα εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας μέσω της αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, της εμφάνισης νέων “σωτήρων” και της επαναφοράς παλιών και δοκιμασμένων, που δηλώνουν διαθέσιμοι να συνεχίσουν την ίδια πολιτική.
Με ισχυρό ΚΚΕ να αναχαιτιστούν και να απενεργοποιηθούν οι νέες πολιτικές παγίδες, που στήνονται ξανά με διάφορα «περιτυλίγματα», δήθεν αντισυστημικά, για να εξασφαλίσουν εφεδρείες στη διαχείριση του αστικού πολιτικού συστήματος, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσεων και πολέμων.
Αποκαλύπτουμε τη στάση των άλλων αστικών πολιτικών δυνάμεων, της βολικής αντιπολίτευσης, με αφορμή τα γεγονότα στη Βενεζουέλα, που μιλούν για παραβίαση του διεθνούς δικαίου, το οποίο οι ιμπεριαλιστές έχουν κάνει κουρελόχαρτο ξανά και ξανά.
Το διεθνές δίκαιο είναι δίκαιο του ιμπεριαλισμού. Γράφει και ξεγράφει πάνω στο αίμα των λαών.
Μιλούν για τραμπισμό, για να κρύψουν ότι έχουν λερωμένα τα χέρια τους, αφού στηρίζουν με κάθε τρόπο τη στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ, την εμπλοκή της Ελλάδας σε όλα τα μέτωπα και τις επεμβάσεις. Οι ίδιοι χαιρέτιζαν το σχέδιο Τραμπ στην Παλαιστίνη ως σχέδιο «λύσης» και «ειρήνης».
Η κυβέρνηση της ΝΔ επιβεβαίωσε ξανά τον ρόλο του «σημαιοφόρου», που έχει αναλάβει η κυβέρνηση, στους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς και πολέμους, για λογαριασμό του ελληνικού κεφαλαίου και σε βάρος του ελληνικού λαού. Αυτός ο ρόλος δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τα ευχολόγια για «σεβασμό του διεθνούς δικαίου», το οποίο ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης αγνόησε επιδεικτικά στην περίπτωση της επέμβασης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, ούτε φυσικά μπορεί να κρυφτεί πίσω από την απάτη της «σημασίας των διατλαντικών σχέσεων», τη στιγμή μάλιστα που η απειλή των ΗΠΑ σε βάρος της Γροιλανδίας στέφεται κατά «συμμάχου» χώρας.
Ο «νέος κόσμος που αναδύεται» είναι ο κόσμος των ακόμη πιο σφοδρών ανταγωνισμών και πολέμων για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα και ο ελληνικός λαός έχει κάθε συμφέρον να αγωνιστεί για την απεμπλοκή της χώρας μας από αυτό το μακελειό .
Για τον Τσίπρα, δεν ξεχνάμε τα περί «διαβολικά καλού Τραμπ», τα συγχαρητήρια που ακόμη δέχεται για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Επίσης, δεν ξεχνάμε την Κωνσταντοπούλου, που αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα για το πού μπορεί να φτάσει η λογική της «νομιμότητας» και η προσπάθεια δικαιολόγησης του συστήματος. Γι' αυτό εγκαλεί τον Τραμπ, που δεν έκανε «νόμιμα» την επέμβαση.
Όπως και τη στάση του Βελόπουλου, που ενώ υιοθετεί όλα τα προσχήματα των ΗΠΑ, πουλάει «αντισυστημισμό» και τώρα λέει ότι δεν συμφωνεί σε όλα με τον Τραμπ. Κι όποιος τσιμπήσει...
Η κυρία Καρυστιανού, που εμφανίζεται και αυτή ως δήθεν αντισυστημική, δεν κομίζει τίποτα το καινούριο. Γιατί αποδέχεται τα βάθρα του συστήματος και εμπλέκεται στους πιο βαθιούς μηχανισμούς του. Σημειώνουμε τις τελευταίες δηλώσεις περί «δημόσιας διαβούλευσης» για το ζήτημα της άμβλωσης, την ανήκουστη αμφισβήτηση δηλαδή ενός κατακτημένου δικαιώματος για εκατομμύρια γυναίκες, όχι μόνο στην Ελλάδα.
Απόδειξη για αυτό είναι η πολιτική της θέση ότι η ΕΕ είναι ο εγγυητής του «κράτους δικαίου» και της κάθαρσης, ενώ στην πραγματικότητα η ΕΕ, οι Οδηγίες της, η «νομιμότητά» της είναι παράγοντες που οδήγησαν - εκτός όλων των άλλων - και στο έγκλημα των Τεμπών.
Πρόκειται για θέση ταυτόσημη με των άλλων κομμάτων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ), που κι αυτά μιλάνε για την «ευρωενωσιακή κανονικότητα», αποκρύπτοντας ότι αυτή είναι ο πραγματικός ένοχος για το έγκλημα των Τεμπών. Γιατί βάζει πάνω από όλα τους νόμους του κέρδους, την «απελευθέρωση» - ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων.
Αρνείται στην ουσία το σύνθημα που αναδείχθηκε στους μεγάλους αγώνες του λαού, για το έγκλημα των Τεμπών, «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», που είναι και η μόνη πραγματικά αντισυστημική θέση.
Αντίπαλο της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν μπορούν να αποτελέσουν ούτε οι δυνάμεις της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας, που δυσκολεύονται πλέον να διαφοροποιηθούν στο οτιδήποτε από τη ΝΔ, ούτε ακροδεξιές και άλλες λαϊκίστικες δυνάμεις και μονοπρόσωπα κόμματα, που, με τον μανδύα του “αντισυστημισμού”, επιχειρούν να αθωώσουν το ίδιο το σύστημα, τον καπιταλισμό, αποσυνδέοντας φαινόμενα σαν τη διαφθορά από την αιτία που τα γεννά και τα αναπαράγει.
Αναδείχθηκε πιο εμφατικά από ποτέ τα τελευταία χρόνια ότι πραγματικός αντίπαλος της κυβέρνησης και της πολιτικής της είναι ο ίδιος ο λαός που αγωνίζεται για τη ζωή του και για το δίκιο.
• Όπως οι ιστορικές απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στη συγκάλυψη των υπευθύνων και των αιτιών που οδήγησαν στο έγκλημα των Τεμπών,
• οι τεράστιες διαδηλώσεις αλληλεγγύης στον λαό της Παλαιστίνης,
• οι μεγάλες απεργίες ενάντια στο νομοσχέδιο-έκτρωμα για τη 13ωρη εργασία,
• οι συγκλονιστικές αγροτικές κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών.
Πραγματικός αντίπαλος της κυβέρνησης είναι οι στόχοι πάλης που κερδίζουν έδαφος ακριβώς μέσα σε αυτούς τους αγώνες και δείχνουν έναν διαφορετικό δρόμο για το λαό και τη χώρα, τον δρόμο της ανατροπής του σημερινού σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος και του κράτους του.
Είναι τα νέα βήματα αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων που καταγράφηκαν στο κίνημα, με εμβληματικό παράδειγμα την ιστορική πρωτιά των δυνάμεων που στηρίζει το ΚΚΕ στην ΑΔΕΔΥ και στο συνέδριο του ΕΚΑ που θα είμαστε πρώτοι και σημαντικά ενισχυμένοι.
Τώρα είναι η ώρα όλοι αυτοί οι αγώνες να δυναμώσουν κι άλλο, να μαζικοποιηθούν, να συνενωθούν σε ένα μεγάλο, πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα, που θα αμφισβητήσει στην πράξη το δογματικό αφήγημα ότι ο καπιταλισμός είναι μονόδρομος, θα αναζητήσει τη διέξοδο σε έναν δρόμο ανάπτυξης που θα έχει στο επίκεντρό του τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και όχι τα κέρδη των λίγων, τα οποία πρέπει να αποτελέσουν οριστικά παρελθόν.
Βαδίζοντας σε αυτόν τον δρόμο μπορούμε να κερδίζουμε κατακτήσεις σήμερα, να εμποδίζουμε αρνητικές εξελίξεις. Γιατί για να κερδίσει ο λαός το παραμικρό, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.
Αυτή τη μεγάλη αλήθεια εκφράζει το ΚΚΕ, που διαθέτει επεξεργασμένη πολιτική πρόταση για αυτόν τον άλλο δρόμο.
• Με κοινωνικοποιημένα τα μέσα και εργαλεία της παραγωγής, με επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, με μια εξουσία και μια διακυβέρνηση πραγματικά εργατική-λαϊκή. Αυτή την πρόταση καταθέτει ανοιχτά στον ελληνικό λαό, πρώτα από όλα σε όσους και όσες βρίσκονται μέσα στους δρόμους του αγώνα.
Επιδιώκουμε να γίνουμε ικανότεροι και πιο αποτελεσματικοί στην προώθηση του επαναστατικού μας Προγράμματος, να αντιστοιχήσουμε όλη μας τη λειτουργία και δράση με αυτό, υποδεχόμαστε το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ, με σύνθημα «ΚΚΕ Δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της ιστορίας για το Σοσιαλισμό!».
Όπως σημειώνουμε στις Θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο: “Αξιοποιώντας την πλούσια συσσωρευμένη πείρα, την επεξεργασμένη επαναστατική στρατηγική και δημιουργική, συλλογική ανάπτυξη της κοσμοθεωρίας µας, µε βάση τις νέες και συνεχείς εξελίξεις, την εμπιστοσύνη στις αρχές λειτουργίας του επαναστατικού Κόμματος της εργατικής τάξης της χώρας μας , σταθερά στις ράγες του Προλεταριακού Διεθνισμού, οργανώνουμε το Κομμουνιστικό Κόμμα «παντός καιρού», έτοιμο για όλα, να ανταποκριθεί επάξια στις σύνθετες εξελίξεις, βγάζοντας στο προσκήνιο την εργατική τάξη, τον λαό, για την οριστική, αυτήν τη φορά, νίκη του σοσιαλισμού - κομμουνισμού απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα”.
Νοιώθουμε περήφανοι για όλη την πορεία του κόμματός μας, των γενιών που πάλεψαν πριν από εμάς, όλων όσων συνεχίζουν να παλεύουν μαζί μας, όσων προσβλέπουν με ελπίδα και πίστη στο ΚΚΕ, στην θεωρία μας, τις αξίες μας, τα ιδανικά μας.
Στις θύελλες που έρχονται, σε έναν κόσμο που φλέγεται, μπορούμε να ανταποκριθούμε, με ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της ιστορίας.
Οι επαναστάτες κομμουνιστές και κομμουνίστριες, τα μέλη του τιμημένου ΚΚΕ και της πρωτοπόρας ΚΝΕ, με την καθημερινή μας πράξη και στάση, συμβάλουμε να έρθει πιο κοντά ο στρατηγικός μας στόχος,
Βάζουμε καθημερινά το μικρό μας επαναστατικό λιθαράκι για την τελική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού, όλων αυτών που δημιουργούν την υλική και πνευματική αξιοπρέπεια της ανθρωπότητας.
Να μπορούν να εργάζονται όλοι οι άνθρωποι ελεύθερα, η εργασία να γίνει επιτέλους η πρώτη ζωτική τους ανάγκη, με ολόπλευρη ανάπτυξη όλων των ικανοτήτων τους, απαλλαγμένη από τον διαμεσολαβητικό ρόλο του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης.
Για να φτάσουμε στην κομμουνιστική κοινωνία της αρμονίας «από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του».
Μόνον έτσι και ο τρόπος ζωής του ανθρώπου που θα προκύπτει δηλαδή από τον κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής και τον κοινωνικό- οικονομικό σχηματισμό του, θα τον οδηγεί στην ατομική και συλλογική ευτυχία και ευημερία, στην άρση όλων των εμποδίων του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας στον οποίο βασίζονται και οι σημερινοί ιστορικοί περιορισμοί.
Η ίδια η πραγματικότητα της εξέλιξης της κοινωνίας δημιουργεί τις προϋποθέσεις, βαδίζει προς τα εκεί.
Σε αυτήν την απέραντη, αλλά εντελώς συγκεκριμένη ιστορικά επιδίωξη στοχεύει αντικειμενικά ο σημερινός αγώνας και ο «επαναστατικός οργανωμένος τρόπος ζωής» των κομμουνιστών, σε αυτά τα θεμέλια στηρίζονται και οι θέσεις του 22ου Συνεδρίου μας.
Απευθυνόμαστε σε όλο τον εργαζόμενο λαό, να συμπορευτεί μαζί με το ΚΚΕ, για την επαναστατική ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για τον σοσιαλισμό- κομμουνισμό.»
Ακολούθησαν ερωτήσεις και συζήτηση με τα μέλη και τους φίλους του Κόμματος που παρακολούθησαν τη συγκέντρωση, ενώ η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την κοπή της πίτας των Κομματικών Οργανώσεων.
